ทำไมหมาถึงหอนเวลาพระตีกลอง
ยะหยังหมาถึงหอน...ขำ...ขำ..จากล้านนา
วันนี้เป็นวันพระนะคุณ เรามาพูดเรื่องพระเรื่องเจ้าดีกว่า ที่คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ เพราะว่าเมื่อวานตอนหกโมงเย็น พระที่วัดตีกลองปู่จา(กลองบูชา) ซึ่งเณรจะตีทุกเย็นวันโกน เพื่อเป็นสัญญานบอกชาวบ้านว่า วันพูก(วันพรุ่งนี้) เป๋นวันพระเน้อญาติโยมตึงมวล (เป็นวันพระนะจ๊ะญาติโยมทั้งหลาย) และหลังจากเราวนเวียนอยู่แถวบ้านผัวหนุ่ม เมียสาวมาหลายเรื่องแล้ว วันนี้ข้าเจ้าจะพาคุณ ๆ เข้าวัดเข้าจองกันดีกว่า เจี้ยเรื่องนี้ต้องยกเครดิตให้เจ้าลูกบ่าว(ลูกชาย) ที่เก็บเอาเรื่องครูเล่าที่โรงเรียนมาถามแม่ ตอนพระตีกลองว่า “แม่.....ฮู้ก่อว่า....เวลาตุ๊ตีกลองหมามันถึงหอน” อ๊าวววว.....มาถามแม่ แม่ก็บอกว่า "หมานะมันมีความสามารถในการรับฟังที่ดีเลิศ มันเลยหนวกหูมาก แล้วหูมันจะอื้อเวลาได้ยินเสียงดัง หรือเสียงที่มีความถี่สูง มันจึงต้องหอนให้หายหูอื้อไง เหมือนคนเวลาหูอื้อก็ต้องกลืนน้ำลาย หาว หรือเคี้ยวหมากฝรั่ง มันเป็นหมาหาหมากฝรั่งเคี้ยวไม่ได้ ก็เลยหอนไง.....ถูกมะ....."บ่าไจ้(ไม่ใช่)....อ้าว....ก็แม่เรียนมางี้นี่จะไม่ใช่ได้ไง.....ไม่ได้คิดเอาเองนาเฟ้ยยย......ครูน้องบ่ได้ว่าจะนี้(ครูผมไม่ได้บอกอย่างนี้)....
ครูบอกว่า.....สมัยพระเจ้าเหา......ก่อนวันพระก็คือวันโกนเหมือนวันเนี๊ยะ....ขะโยม(ลูกศิษย์วัด) มีหน้าที่ต้องตีกลองทุกครั้ง แต่มีอยู่วันนึงขะโยมบ่อยู่(ไม่อยู่) ตุ๊.....(หมายถึงพระ) ก็เลยต้องตีกลองเอง มันค่ำแล้วตุ๊ก็ใส่ก้าสบง(ค่ำแล้วพระก็นุ่งแต่สบงตัวเดียว) ซึ่งเวลาจะตีกลองปู่จา มันใจ้แฮงนัก(ใช้แรงเยอะ) พระก็ยืนกางขาตั้งหลักให้มั่นเพื่อกระหน่ำตีให้จาวบ้านได้ยินเสียงกลองตึงบ้าน(ได้ยินเสียงกลองทั้งหมู่บ้าน) พอตุ๊เจ้าตีกลองหมาแม่ด้อง(หมาแม่ลูกอ่อน) ที่นอนอยู่ใต้ด้านล่างก็แหงนหน้าขึ้นผ่อ(มอง)ด้วยความสนใจ เผื่อหันใส่ไส้ในตุ๊เจ้าก็ตาค้าง อ้าปากอุทานภาษาหมาออกมา.......อู้..........หูววววววววว.........หูวววววววววว........หูวววววววววว..........เหอะ......เหอะ......กึ๊ดเอาคนเดียวเต๊อะหมามันหันใส่อะหยัง
นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา พอมีการตีกลองเมื่อใด แม่หมาก็นึกถึงภาพตี้มันหัน(เห็น) ในวันนั้น มันก็โก่งคอหอนออกมา......อู้..........หูววววววววว.........หูวววววววววว........หูวววววววววว.......จนกระทั่งตึงวันนี้เลยคับ(จนกระทั่งทุกวันนี้แหล่ะคร้าบ) ......อู้..........หูววววววววว.........หูวววววววววว........หูวววววววววว.......ว่าแล้วแตงโมก็โก่งคอหอน......ให้แม่ฟัง......อู้..........หูววววววววว.........หูวววววววววว........หูวววววววววว.......
เหอ.....เหอ.....ลูกไม้มันหล่นไม่ไกลต้น อย่างโบราณว่าไว้แต้ ๆ เน้อ ปี้น้องหมู่เฮา